Czy wiemy, co dzieje się w głowach naszych dzieci?

Ostatnie tragiczne wydarzenia w polskich szkołach sprawiają, że wielu rodziców zadaje sobie pytania, na które trudno znaleźć proste odpowiedzi. Także o to, co dzieje się w głowach naszych dzieci.

Po ataku w Ostrołęce i tragedii w Leszczydole-Nowinach, w której zginęła pracownica szkoły, trudno nie odczuwać lęku, smutku i bezradności. Myślami jesteśmy z jej bliskimi oraz ze wszystkimi poszkodowanymi.

Co musi się wydarzyć, żeby młody człowiek posunął się do takiej przemocy? Czy mogliśmy wcześniej coś zauważyć?

Nie znamy wszystkich odpowiedzi. Nie wiemy też, co doprowadziło do tych konkretnych tragedii. Nie chcemy więc spekulować ani szukać winnych na skróty.

Chcemy jednak poruszyć temat, który jest nam szczególnie bliski.

Czy potrafimy rozmawiać z naszymi dziećmi tak, żeby naprawdę chciały z nami rozmawiać?

Wiemy, jak łatwo w codziennym życiu wpaść w schemat.

Pytamy, jak było w szkole. Słyszymy „normalnie”.

Pytamy, co się stało. Słyszymy „nic”.

Próbujemy pomóc, a słyszymy: „Zostaw mnie”.

Czasem się denerwujemy. Czasem odpuszczamy. Czasem uznajemy, że to po prostu bunt i taki wiek.

Ale czy za każdym razem zastanawiamy się, co naprawdę kryje się za tymi słowami? Pisaliśmy o tym niedawno w tekście Nastolatek nie chce rozmawiać? Co kryje „nie wiem”

Nie chodzi o usprawiedliwianie ani o poczucie winy

Nie chodzi o to, żeby każde zachowanie nastolatka usprawiedliwiać. Nie chodzi też o to, żeby rodzice obwiniali się za wszystko, co dzieje się w życiu ich dzieci.

Chodzi o to, żeby nasze dzieci wiedziały, że mogą przyjść do nas również wtedy, kiedy dzieje się coś trudnego. Kiedy się boją, czują się odrzucone, nie radzą sobie z emocjami albo same nie rozumieją, co się z nimi dzieje.

Że zostaną wysłuchane, zanim zostaną ocenione.

Że proszenie o pomoc nie jest powodem do wstydu.

I że nawet jeśli nie znamy odpowiedzi, możemy wspólnie szukać rozwiązania.

Żadna rozmowa nie daje gwarancji. Ale relacja daje szansę

Jednocześnie pamiętajmy: żadna pojedyncza rozmowa nie daje gwarancji, że uda się zapobiec tragedii. O bezpieczeństwo młodych ludzi muszą dbać wspólnie rodzice, szkoły i specjaliści.

Nie każdą sytuację da się przewidzieć. Ale możemy budować relacje, w których łatwiej mówić o trudnościach i szybciej szukać pomocy.

Może dziś wieczorem warto po prostu usiąść obok i zapytać: „Jak się czujesz?”. I wysłuchać odpowiedzi, nawet jeśli będzie krótka.

Jeśli Ty albo Twoje dziecko potrzebujecie wsparcia, możecie bezpłatnie zadzwonić:
116 111: Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży
800 100 100: telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci
W sytuacji bezpośredniego zagrożenia: 112

Przewijanie do góry